Eudajmonia; szczęście rozumiane jako posiadanie największych dóbr dostępnych człowiekowi. Szczęśliwym jest ten, kto posiada najwyższe dobra lub przynajmniej dodatni bilans życia. zlepek słów „najwyższe dobra” wskazuje, że niekoniecznie chodzi tutaj o dobra materialne, choć również takie mogą być celem. Trudności z rozumieniem szczęścia w tradycji eudajmonistycznej bierze się stąd, że starożytni nie byli zgodni, co do tego czym są „dobra najwyższe”. Dla jednych łączyły się one z odczuwaniem przyjemności, dla innych z kolei sprowadzały się do dóbr moralnych. Współcześnie eudajmonię rozumie się również jako wynik dodatni w równaniu, w którym odejmujemy zło od dobra. Jesteśmy szczęśliwi, gdy mamy dobra których potrzebujemy, i którymi się cieszymy.